Таа знаеше да сака…!

Денот густа магла го обвиваше големиот град . Сивилото на тротоарите се лепеше како смола за душата , чиниш сонцето ја завртело другата страна на светот и сјае поинаку .
Здраво миличок , како си ? – го извади телефонот од чантата, сакаше само да го слушне , макар еден збор да слушне од него …
-Слушај , немам време за глупости , кажи што сакаш ! – бесно извика , …
Знаеше дека има работа, знаеше дека е посветен на кариерата, но нејзината душа го посакуваше толку многу , единствениот маж кој успеа да и го украде срцето …
-Го затвори телефонот, и продолжи да чекори по тротоарот . Сакаше да порасне, да биде жена, но сеуште детенцето живееше во неа, детенцето во телото на една храбра жена , која преживеа безброј удари кои ги зададе животот.

Сакаше да му каже , колку многу и недостига, колку копнее во тој миг по него, а тој имаше работа. Ја разбираше неговата посветеност, ја разбираше неговата желба за успех, а таа само го сакаше, до бескрај имаше желба ,тој да ја почувствува топлината не нејзините зборови . Во нејзината душа полека се собираше се’ она што го донесе животот и најпосле помисли дека среќата и кај неа дојде, макар и да беше колку зрно грашок..Тогаш кога го запозна него..
Замислено, одеше напред , не помислувајќи на она што следи и што се може да се случи …Поминуваше покрај огромното стакло , не гледајќи напред…Беше доцна…Доцна ! …
На самиот излез од банката се судри со тројцата маскирани луѓе , во рацете држеа оружје и заканувачки зборови …Веќе беше доцна, да направи било што , таа го забрза чекорот, но…
Тие беа побрзи од неа, куршумот беше смртоносен …Полека паѓаше на тротоарот со поглед кон синото небо,… Пред самата смрт го здогледа белиот гулаб и тивко шепна…
Оди птицо бела и кажи му дека го сакам …Бескрајно…

Тоа беа последните зборови на ова девојче, кое потoна во вечен сон ..
… Тивок ден, таков каква што беше и нејзината душа ..Некоја меланхолија се вовлекуваше во душите на луѓето , додека чекореа кон тоа место.
Дојде ! …Со тешки чекори ги одбројуваше сите убави моменти кои ги поминаа заедно . Се смееше со него , го прегрнуваше, му кажуваше колку многу го сака, а тој немаше време за тоа. Тој живееше во модерното време и нејзините детски бајки му беа смешни.
Сега ги гледаше луѓето како заминуваат , еден по еден не сакајќи да ја нарушуваат тишината која владееше..
Остана последен…Намерно ..Сакаше таа да ги слушне сите тие убави зборови , кои нему му беа смешни..

Мила !…Љубов моја !…Ме слушаш ли ?
Прости ми душо !..Јас бев идиот !…
И за тебе никогаш немав време..Боже мил, што ќе правам сега ?
Како ќе живеам ?…
Тивка воздишка му се откина од градите ..
Некој од луѓето застана до него и го допре по рамото…Вие сте Огнен Јанески ?..
Да, јас сум – изусти тивко..
Ова е за вас – човекот му го подаде пликот и се повлече..
Рацете му се тресеа, додека полека го отвараше писмото и започна да чита ..

Љубов моја ..
Знам дека си зафатен, знам дека работиш, и дека сиот свој труд го вложуваш во нас . А јас сакам само да те прегрнам и да ти кажам колку многу те сакам..Ги сонувам нашите заеднички мигови , и знам душо , дека многу работиш. Не сакам да ти пречам, прости ми љубов моја , што понекогаш ти досадувам и ти попречувам . Јас од сите најмногу сакам да успееш ,бидејќи знам колку вложуваш во сето тоа.
Прости ми љубов моја, на мојата детска природа . Јас сакав само понекогаш додека работиш, да помислиш на мене , на она дете кое лудо те сака..
Денеска сакав да купам торта, веќе имав идеја , бел фондан, а на него детски боси ноџиња, ..Бремена сум љубов моја, бебето е на пат , не знаеш колку бев среќна кога докторот влезе во ординацијата насмеан , кажувајќи ми ја најубавата вест..Наше е љубов моја, ..Те сакам …
Твоето девојче

Плачеше како мало дете, тешки воздишки му се откинуваа од градите …Сега, сега веќе ништо не беше важно..Сега тој беше скршен на илјада парчиња , сега тој беше како кип, мермерен човек…Темна сенка му го покри лицето..
Ја изгуби…Жената , на која никогаш не и рече дека ја сака, жената која вредеше да биде љубов, жената која беше неговиот ангел на земјата..Неговото мало девојче кое лудо го сакаше…А тој?…
Немаше време…

Oливера Ширговска

Посетено 316 пати