Јовица Ивановски

Сакам

Лето, лето, среде град, истегнати тополи и лад. Сакам мраз, сакам женски газ, маалска кафеана во сенка на планина. Сакам разголени девојки во фонтана, стриптиз на калдрма – што помалку облека, цветни фустани над голи тела. Ракија кога е најжешко – во три, парче сирење и патлиџа...

На здравје!

На сите кои во моментов се смеат, се бакнуваат, си подаваат раце, се бодрат, му се радуваат на мигот, пеат под туш, освојуваат планини или се сончаат, кои слушаат музика со љубовта. На концерти, во кафичи, дискотеки… на сите кои уживаат, каде и да се. На сите кои брзаат д...

Погреб

Капелата е тесна и задушлива – дури и мртовецот пребледел. Попот пее веќе половина час. Пее, чита и рецитира, и ако продолжи уште малку ќе мора да се ископа уште некоја дупка. „Убаво пееше попчето“ – вели една бабичка. „Убаво, убаво“ – одговара другата бабичка. Секој од блискит...

Македонска испотена свадба

На Пепи Терзиоски… Младите потечени од бакнежи и црвени од кармини стојат над почесните столови и примаат подароци. Лицата одвај им се гледаат од купиштата цвеќиња. Ненаметливо ја проценуваат дебелината на пликоата и радосно си наздравуваат. Родителите се среќни но сè ушт...

И по дваест години

Сè уште си ми девојка. Годините се сенки зад стапки. Со сонцето, на пат околу Земјата. Секое утро ни започнува на исток и нè стемнува додека го бараме запад. Немаме уште многу а не сме свесни за тоа. Не го тераме денот како да ни е последен, ниту, пак, ноќта како да ни е пр...

Задушница

На гробишта невидена гужва – душите на сите починати и голем број од нивните блиски, на средба на Главната станица помеѓу двата света. Бабички со преполни торби пешачат и по неколку километри. Илјадници автомобили бараат место за паркирање (се прашувам, каква гаража би личело д...

Некој друг ти

                 Песна за Скопје напишана во јануари 2015. Кој си ти, веќе не те познавам? Франкештајн, мистер Хајд? Ни стана казна, ништо друго. Резултат на нашата пасивност и понизност. Никој не сакаше да останеш недораснат, но прерасна во нешто од ш...

Годинава нема да фатам боја

Сончевите УВ зраци се штетни. Озонската дупка се шири во јама. Пешкирите на плажите се омеѓени парцели на кои не смее да стапне туѓо стапало. Ниту една природна цицка нема да ми ѕирне под градникот на очите. Водата е гарант валкана, жешка од мочка. Сенка нема ни за лек, но сенк...

Двајца во Трпејца

….  Овековечени вчепатоци од моето прво (се надевам не и последно) летување во Трпејца. Наутро смрдлива уста, подуено лице и бушава коса. Бањата е заедничка – ред во недоглед (со чашка ракија на гладно срце ја мијам росата од срцето). Соседите од соседните соби – три парови...

Оние, ретките

Во морето нервозни отскокнуваат спокојните. Не се обележани но забележливи. Зрачат и не се свесни колку значат. Немаат ореоли зашто не се светци, немаат крилја, а анѓели се. За жал, ги забележуваш само кога ти требаат. Насмевка во ôд, неусилена поддршка. Поткрепа во небрано, ...