Како канцер душите да ни’ фатиле

Срцата си ги избраздивме дамки си оставивме како истурено црно вино на бел чаршаф ги извалкавме и боледуваме како канцер душите да ни’ фатиле а еден со друг внатре се носиме како трудница рожба во утроба како доилка млеко во градите како мајка стравот за чедото цел живот во умо...

А јас поинаку не умеам да љубам

Не знам, не научив љубовта да ја делам по денови, недели, години, или како во месарница како парче мртво месо да ја измерам па да тргнам колку ќе ти дадам денес издинстана на тивок оган со зачини внатре и посолена а останатото да го замрзнам за друг ден, не научив на милилитри да...

Можеби утрото ќе донесе само спокој

Се разбудив во туѓо тело, некое кое не го знам, со обриси кои не се мои, но, во мојот кревет, во мојот дом. Лежев така некое време, прво ги мрдав ножните прсти, потем колената ги свиткав, со рацете се напипував. Градиве некако поголеми ми се видоа на допир, а и косата ми ...

Како живо сребро низ душава ми лизгаш

Ми лизгаш низ прсти како вода како песок во стакленка како живот а доволно долго си тука за да оставиш капки зрно песок жиг во моето месо срцето си го колваш како ненајаден умираш секој ден со ситост во стомакот и глад во душата ставаш насмевка со леснотија како парфем на себе да...